Odysseus: The Fall powstał w całości przy użyciu AI. Miał być jak hollywoodzki blockbuster

Po pełnym seansie widać jednak, że pomiędzy możliwością wygenerowania dwóch i pół godziny filmu a stworzeniem dwóch i pół godziny przekonującego kina nadal istnieje ogromna różnica. „Odysseus: The Fall” imponuje skalą eksperymentu i momentami generuje bardzo efektowne obrazy, ale pełny metraż bezlitośnie obnaża największe problemy dzisiejszego generatywnego wideo: utrzymanie wyglądu postaci, ciągłości przestrzeni, naturalnego ruchu, fizyki i spójnej estetyki przez setki kolejnych ujęć.

Odysseus: The Fall – 150 minut filmu wygenerowanego przez AI

„Odysseus: The Fall” jest nową interpretacją „Odysei” Homera i jednocześnie eksperymentem mającym pokazać, jak daleko zaszły narzędzia generatywnego wideo. Fountain 0 podaje w komunikacie premierowym, że film trwa 150 minut, czyli dwie i pół godziny. To istotne, ponieważ zdecydowana większość materiałów prezentujących możliwości generatorów wideo nadal przyjmuje formę krótkich klipów, reklam, teledysków lub pojedynczych scen. Tutaj generatywne AI zostało wykorzystane do zbudowania kompletnej historii o długości typowej dla dużej produkcji kinowej.

Studio podkreśla, że nie chodzi o film nagrany tradycyjnie, a następnie wzbogacony wygenerowanymi efektami specjalnymi. Każda scena i każdy obraz mają pochodzić z procesu generatywnego, natomiast elementem ludzkim pozostają scenariusz, kierunek artystyczny, reżyseria, selekcja materiału i cała koncepcja produkcji. Ash Koosha miał prowadzić projekt przez około cztery miesiące, pracując nad nim tylko część czasu.

To rozróżnienie jest istotne również dla określenia „film stworzony przez AI”. Sztuczna inteligencja nie wymyśliła autonomicznie historii i nie zdecydowała sama, jak ją opowiedzieć. AI pełniło przede wszystkim rolę nowego rodzaju aparatu, planu zdjęciowego, scenografii, systemu efektów i cyfrowych wykonawców, podczas gdy człowiek pozostał autorem i reżyserem.

Jak powstał Odysseus: The Fall?

Za film odpowiada Ash Koosha, współzałożyciel Fountain 0, który jest jego scenarzystą, reżyserem i głównym twórcą. Według studia był to w praktyce projekt realizowany przez jedną osobę na poziomie kreatywnym. Koosha wcześniej pracował również nad „Dreams of Violets”, inną pełnometrażową produkcją wykorzystującą generatywną sztuczną inteligencję. Fountain 0 chce w ten sposób pokazać model produkcji radykalnie różniący się od tradycyjnego kina, gdzie nad pełnym metrażem pracują setki osób.

Nie oznacza to jednak całkowitego braku udziału innych ludzi. W „Odysseus: The Fall” wykorzystano wizerunki 13 rzeczywistych osób, które posłużyły jako podstawa postaci. Ash Koosha pojawia się jako Odysseusz, Pooya Koosha jako Eurylochus, a Tom Rogers jako Mentor. Fountain 0 rozwija przy tym model licencjonowania ludzkiej podobizny, w którym osoba może udostępnić swój wizerunek do wykorzystania w przyszłych produkcjach AI.

To może mieć duże konsekwencje dla branży filmowej. Aktor nie musi w takim modelu fizycznie pojawić się na planie każdego ujęcia. Jego wygląd może zostać licencjonowany, a właściwy występ wygenerowany cyfrowo zgodnie z decyzjami reżysera. Technologia stawia oczywiście ogromne pytania dotyczące zgody, praw do wizerunku i wynagrodzenia, ale Fountain 0 próbuje budować system, w którym wykorzystanie podobizny odbywa się właśnie na podstawie formalnych umów.

Odysseus: The Fall wykorzystuje Kling do generowania obrazu

Technologiczną podstawą filmu jest własny system Fountain 0, który podczas produkcji działał w oparciu o model Kling AI. Studio twierdzi, że testowało różne generatory wideo, ale zdecydowało się na Kling ze względu na większą kontrolę i spójność uzyskiwanych rezultatów. Fountain 0 wskazuje również na możliwości serii Kling 3.0, w tym natywne generowanie obrazu 4K i lepsze odwzorowanie elementów szczególnie problematycznych dla AI, takich jak twarze czy struktura skóry.

Fountain 0 nie przedstawia swojej technologii jako prostego generatora działającego na zasadzie „wpisz prompt i odbierz film”. System obejmuje etapy preprodukcji, generowania obrazu oraz postprodukcji i ma pomagać twórcy zachować kontrolę nad projektem. Oznacza to dużą liczbę iteracji, decyzji i selekcji materiału. Dwie i pół godziny filmu nie powstały jednym poleceniem dla modelu.

To właśnie w tym miejscu pojawia się największe nieporozumienie wokół obecnej generacji filmów AI. Modele nie generują jeszcze gotowych, spójnych fabuł o długości kinowej bez intensywnej pracy człowieka. Mogą natomiast radykalnie obniżyć koszt wytwarzania kolejnych ujęć i pozwolić pojedynczemu twórcy realizować sceny, które wcześniej wymagałyby planu, aktorów, kamery, scenografii i efektów specjalnych.

Obejrzeliśmy Odysseus: The Fall. Ambicje są ogromne, ale AI nadal ma problem z pełnym metrażem

Po obejrzeniu całego „Odysseus: The Fall” największe wrażenie robi nie pojedyncze ujęcie, lecz sam fakt, że generatywne AI udało się wykorzystać do zbudowania filmu trwającego około dwóch i pół godziny. W wielu scenach widać ogromną skalę ambicji: monumentalne krajobrazy, statki, bitwy, mityczne stworzenia i lokacje, których tradycyjna realizacja wymagałaby dużego budżetu. Momentami pojedyncze kadry prezentują się naprawdę efektownie i pokazują, jak szybko rozwinęła się generacja wideo.

Problem pojawia się wtedy, gdy kolejne obrazy muszą zacząć funkcjonować jako jedna nieprzerwana rzeczywistość filmowa. Wygląd postaci potrafi zmieniać się pomiędzy ujęciami, rekwizyty tracą spójność, geometria przestrzeni bywa niestabilna, a ruch człowieka lub otoczenia momentami wygląda nienaturalnie. Szczególnie łatwo zauważyć problemy z mimiką, synchronizacją ust, fizyką oraz zachowaniem szczegółów między kolejnymi cięciami. To błędy, które w kilkunastosekundowej demonstracji można uznać za drobiazgi, ale podczas 150 minut zaczynają się kumulować.

„Odysseus: The Fall” pokazuje więc bardzo wyraźnie aktualną granicę generatywnego kina. AI potrafi już tworzyć imponujące pojedyncze obrazy i całe sekwencje, ale utrzymanie spójnego świata przez pełny metraż pozostaje znacznie trudniejsze. Jako hollywoodzki blockbuster film jeszcze nie przekonuje. Jako technologiczny eksperyment pokazujący stan generatywnego wideo w 2026 roku jest natomiast bardzo interesujący.

Twórcy mówią o jakości hollywoodzkiego blockbustera

Fountain 0 nie prezentuje filmu wyłącznie jako technologicznego eksperymentu. Studio określa „Odysseus: The Fall” jako pierwszą kompletnie wygenerowaną przez AI produkcję stworzoną na poziomie wysokobudżetowego hollywoodzkiego filmu. To bardzo mocne stwierdzenie, które trzeba jednak właściwie interpretować: jest to marketingowa deklaracja producenta, a nie niezależna ocena jakości filmu.

Studio buduje swoją argumentację przede wszystkim wokół kosztów i dostępności produkcji. Fountain 0 twierdzi, że jego system pozwala bardzo małym zespołom realizować projekty o wizualnej skali, która wcześniej była ekonomicznie nieosiągalna. Kierownictwo firmy przedstawia nawet tezę, że koszt jednej tradycyjnej superprodukcji mógłby odpowiadać tysiącom filmów generowanych w takim modelu.

I właśnie ekonomia jest tutaj prawdopodobnie bardziej rewolucyjna niż obecna jakość obrazu. „Odysseus” nie musi wyglądać tak dobrze jak produkcja za 200 mln dolarów, żeby jego model produkcji miał znaczenie. Jeśli kilkuosobowy zespół może realizować projekty, których wcześniej nie byłby w stanie sfinansować, generatywne AI może otworzyć zupełnie nową kategorię kina powstającego pomiędzy amatorską produkcją a tradycyjnym studiem filmowym.

Największym problemem filmu AI jest ciągłość, a nie pojedynczy obraz

Generatywne wideo robi największe wrażenie, kiedy oglądamy krótkie materiały. Model może stworzyć spektakularny zachód słońca, statek na wzburzonym morzu, ogromną bitwę czy stworzenie, którego realizacja praktyczna byłaby niezwykle kosztowna. Film nie składa się jednak z niezależnych pięknych obrazków. Każde następne ujęcie musi pamiętać wszystko, co wydarzyło się wcześniej.

Postać musi zachować tę samą twarz, ubranie, budowę ciała i rekwizyty. Jeżeli bohater trzyma miecz w prawej ręce, po cięciu nie powinien nagle trzymać innej broni w lewej. Statek powinien zachować konstrukcję, pomieszczenie układ ścian, a światło kierunek. Tradycyjna produkcja ma całe zespoły odpowiedzialne za zachowanie ciągłości. Model generatywny musi w pewnym sensie odtworzyć tę pamięć cyfrowo.

„Odysseus: The Fall” szczególnie dobrze pokazuje różnicę pomiędzy jakością kadru a jakością filmu. Można wygenerować setki efektownych scen, a mimo to mieć problem z ich połączeniem w przestrzeń, którą widz zaczyna traktować jako rzeczywistą i konsekwentną. To właśnie utrzymanie ciągłości przez dwie i pół godziny wydaje się dzisiaj jednym z największych wyzwań dla generatywnej kinematografii.

Czy AI zastąpi aktorów? Odysseus pokazuje inny możliwy model

Wykorzystanie licencjonowanych wizerunków 13 osób może okazać się jednym z najbardziej interesujących aspektów całego projektu. Fountain 0 pokazuje model, w którym realna osoba nie musi występować w każdej scenie w tradycyjnym znaczeniu, ale jej wygląd jest wykorzystywany jako podstawa generowanego bohatera.

To nie musi automatycznie oznaczać końca aktorstwa. Znacznie bardziej prawdopodobny może być model hybrydowy: aktor dostarcza wizerunek, głos, motion capture albo część fizycznego występu, a narzędzia generatywne pozwalają później zmieniać scenografię, wiek postaci, kostium, otoczenie albo nawet budować część scen bez obecności wykonawcy.

Kluczowe będą tutaj prawa. Po sporach towarzyszących rozwojowi generatywnego AI w Hollywood branża bardzo mocno koncentruje się na zgodzie i kontroli nad cyfrowymi kopiami aktorów. Model proponowany przez Fountain 0 próbuje to rozwiązywać poprzez jawne licencjonowanie podobizny i udział w przychodach. Jeśli podobne rozwiązania się upowszechnią, wizerunek aktora może stać się licencjonowanym zasobem wykorzystywanym w wielu różnych produkcjach.

Odysseus: The Fall kosztuje 9,99 dolara. Gdzie można obejrzeć film?

„Odysseus: The Fall” nie trafił na Netflix, Prime Video, Disney+ ani do innych dużych serwisów VOD. Fountain 0 zdecydowało się na własną dystrybucję i film można obejrzeć bezpośrednio przez internetową platformę studia. Dostęp ma formę płatnego wypożyczenia, które kosztuje 9,99 dolara. Produkcja jest odtwarzana w przeglądarce, więc nie trzeba instalować osobnej aplikacji, choć oznacza to również mniejszą wygodę na telewizorach niż w przypadku popularnych platform streamingowych.

Z polskiej perspektywy nie ma obecnie osobnej lokalnej dystrybucji ani ceny w złotych. Film nie posiada również potwierdzonej premiery w żadnym polskim serwisie VOD. Osoby zainteresowane eksperymentem Fountain 0 muszą więc skorzystać bezpośrednio z oficjalnej platformy producenta i zapłacić w dolarach. To dość nietypowy model jak na produkcję reklamowaną jako pełnometrażowy odpowiednik hollywoodzkiego blockbustera, ale jednocześnie pozwala studiu zachować pełną kontrolę nad sprzedażą i dystrybucją.

Odysseus: The Fall – oficjalna strona filmu na Fountain 0 >> link

Odysseus: The Fall pokazuje, że koszt produkcji filmu zaczyna się gwałtownie zmieniać

Najważniejszy wniosek z projektu może nie dotyczyć jakości obrazu. Generatywna AI radykalnie zmniejsza liczbę zasobów potrzebnych do stworzenia materiału, który skalą wizualną przypomina kino wysokobudżetowe. Ash Koosha miał rozwijać cały projekt przez około cztery miesiące pracy w niepełnym wymiarze, a znaczna część tradycyjnego zaplecza produkcyjnego została zastąpiona narzędziami programowymi.

Nie znamy pełnego budżetu filmu, więc nie można uczciwie policzyć różnicy względem klasycznej produkcji. Wiadomo jednak, czego zabrakło w tradycyjnym znaczeniu: wielkich dekoracji, wielotygodniowych zdjęć w odległych lokalizacjach, ogromnej liczby statystów czy klasycznego zespołu efektów potrzebnego do stworzenia mitycznych stworzeń. Część tych kosztów została przeniesiona na generowanie, selekcję i iterowanie obrazów.

To może szczególnie mocno zmienić produkcje niezależne. Twórca dysponujący dobrym scenariuszem, ale bez kilkudziesięciu milionów dolarów, może z czasem uzyskać możliwość budowania światów, które wcześniej były dla niego całkowicie niedostępne finansowo. Nie oznacza to demokratyzacji jakości – ale zdecydowanie demokratyzuje możliwość eksperymentowania ze skalą.

Czy pełnometrażowe filmy AI rzeczywiście mogą zagrozić Hollywood?

„Odysseus: The Fall” nie jest dowodem, że duże studia mogą jutro zwolnić ekipy filmowe i zastąpić je jednym komputerem. Pełny seans pokazuje wręcz coś przeciwnego: tradycyjne kino nadal ma ogromną przewagę tam, gdzie liczą się kontrola nad każdym detalem, spójne aktorstwo, subtelna mimika, wiarygodna fizyka i konsekwencja wizualna.

Generatywne narzędzia mogą jednak zagrozić konkretnym fragmentom obecnego procesu produkcyjnego. Prewizualizacja, concept art, storyboardy, elementy scenografii, tła, cyfrowi statyści, prostsze efekty czy krótkie sekwencje generowane mogą być wykonywane znacznie szybciej i taniej. Z czasem granica pomiędzy materiałem wygenerowanym a klasycznym CGI prawdopodobnie będzie coraz mniej widoczna.

Bardziej prawdopodobna od nagłego „końca Hollywood” jest więc hybrydyzacja produkcji filmowej. Kamera, aktorzy i fizyczne lokacje nie znikną, ale coraz większa część obrazu może być generowana lub modyfikowana przez modele. „Odysseus” próbuje pójść od razu do skrajności i wygenerować cały film – dzięki temu bardzo dobrze pokazuje zarówno potencjał, jak i miejsca, w których obecna technologia jeszcze wyraźnie przegrywa.

Odysseus: The Fall – podsumowanie i wnioski

„Odysseus: The Fall” jest jednym z najbardziej ambitnych eksperymentów z pełnometrażowym generatywnym wideo. Fountain 0 deklaruje, że każda scena i każdy obraz zostały wygenerowane przy użyciu AI, a pełny film trwa około 150 minut. Za scenariusz i kierunek artystyczny odpowiada Ash Koosha, natomiast technologicznie produkcja wykorzystuje system Fountain 0 działający na modelu Kling.

Po obejrzeniu pełnego filmu trudno zgodzić się ze stwierdzeniem, że obecna technologia osiągnęła już poziom dużej hollywoodzkiej produkcji. Pojedyncze kadry potrafią robić wrażenie, ale długi metraż eksponuje problemy ze spójnością postaci, ruchem, przestrzenią, mimiką i ciągłością wizualną. Generatywne wideo nadal znacznie lepiej radzi sobie z efektowną sceną niż z utrzymaniem jednego wiarygodnego świata przez dwie i pół godziny.

Nie zmienia to jednak znaczenia samego eksperymentu. Kilka lat temu stworzenie w ten sposób pełnometrażowego filmu byłoby praktycznie niewyobrażalne. Dziś można go wypożyczyć za 9,99 dolara i obejrzeć od początku do końca.

„Odysseus: The Fall” nie pokazuje jeszcze przyszłości kina w gotowej formie. Pokazuje natomiast bardzo wyraźnie, że technologia zdolna tę przyszłość zmienić przestała ograniczać się do kilkusekundowych demonstracji. Teraz musi nauczyć się tego, co dla kina najtrudniejsze – nie tylko tworzyć efektowne obrazy, ale utrzymać widza w jednym świecie przez cały film.

Źródła: Fountain 0, PR Newswire. Opracowanie własne.

Dziękujemy za przeczytanie artykułu na Techoteka.pl.
Codziennie publikujemy najważniejsze informacje z Polski i ze świata dotyczące technologii, sztucznej inteligencji, nowych rozwiązań cyfrowych oraz trendów technologicznych, które kształtują przyszłość.
Obserwuj nas na Facebooku, aby być na bieżąco z najważniejszymi wydarzeniami ze świata technologii.